W chwili, gdy piszę ten artykuł, z oficjalnej strony zespołu www.rocksun.pl można było pobrać 7 utworów, które zostały nagrane w czasie ich występów „na żywo”. Nie będę się tutaj rozwodzić nad każdym utworem z osobna, postaram się przyjrzeć samemu zespołowi jako takiemu.
    
Od samego początku nie ulega wątpliwości, że mamy do czynienia z grupą rockową. Dysponują dobrym, rytmicznym brzmieniem. Na muzykę Rocksun składają się gitary elektryczne, przepuszczone przez wyselekcjonowany distortion, akustyczna perkusja, bass, instrument klawiszowy (nie widziałem ich składu na żywo, więc raczej zgaduję, że to pewnie jest jakiś wielofunkcyjny syntezator, albo coś bardzo podobnego). Całość dopełniona jest przez damski głos Ani Polowczyk. Te siedem piosenek, co prawda są zapewne zaledwie niewielkim wycinkiem twórczości zespołu, bez trudu można zauważyć, że dysponują różnorodnymi stylami. Od szybkich, rytmicznych, klasycznie „rockowych kawałków”, po nawet utwory w stylu reggae.
    
Tak zwane pierwsze wrażenie jest bardzo pozytywne. Jeśli ten zespół wypłynąłby niedługo na szerokie wody rozgłosu i sławy, nie ma wątpliwości, że wniósłby bardzo duży powiew świeżości na tym skostniałym, rodzimym rynku muzycznym, ale...... . Bardzo bym chciał, żeby nie było żadnego „ale”, ale niestety jest. Na pierwszy plan, przy bardziej dokładnej analizie muzyki Rocksun, wysuwa się głos wokalistki. Rozumiem, że to są nagrania „na żywo” a nie, dopieszczone nagrania studyjne, jednak nie trzeba mieć super słuchu, aby stwierdzić, że wokalistce brakuje trochę możliwości wokalnych. To, co jej nie wyszło w tych utworach, nie wynika z typowych pomyłek występów na żywo, ale raczej wynika z rzeczywistych niedostatków jej głosu. Naprawdę nie chcę się za bardzo czepiać, ale momentami nie jest łatwo nawet ją zrozumieć, o czym ona śpiewa. Można odnieść wrażenie, że tak jakby Ani nie chciało się za bardzo otwierać ust – to jest kwestia absolutnie do wyćwiczenia i opanowania, ale osobie, która porywa się na bycie „głosem” zespołu, przemawiać nim do publiczności, czy wreszcie śpiewać, wypadałoby, żeby jednak przyłożyć się znacznie mocniej do kwestii zwyczajnej dykcji (nie twierdzę tutaj, że np. ja mam super dykcję, ale ja tam nie śpiewam w żadnym zespole ;).
    
Jest kolejne „ale”: schematyczność muzyki Rocksun. To są dobre rockowe piosenki, ale pomimo tego, że te 7 utworów, stanowią łącznie niespełna 30 minut muzyki, to niestety koniec ostatniego utworu powitałem z całkiem dużą ulgą. Mamy kawałki i szybkie i wolniejsze. Jeden z nich jak wspomniałem jest nawet w stylu reggae, ale każdy z tych utworów jest robiony na przysłowiowe „jedno kopyto”. Zespół mógłby się porwać na większą inwencję twórczą, przecież niczym nie ryzykują – tak czy siak i tak nie są na razie za bardzo znani, mogą śmiało eksperymentować z brzmieniem, szukać nowych melodii, a tak dostajemy muzykę, owszem na dobrym poziomie, ale którą można bez trudu wsadzić do odpowiednich szufladek – działów muzycznych. To niestety w żadnym razie nie jest zaleta Rocksun. To jest największa wada. Co to jest za grupa artystów, twórców, która boi się stworzyć coś zupełnie nowego?
    
Jednak są to elementy, które można poprawić. Jakby nie patrzeć Ania i tak śpiewa całkiem dobrze, w porównaniu do wielu znacznie bardziej znanych piosenkarek, wiele z nich bije na głowę. Rocksun dysponuję całkiem niezłym potencjałem, przydałoby się, żeby nie bał się z niego skorzystać i go rozwinąć. Może już niedługo bilety na koncerty RockSun , będą rozchwytywane i wyprzedawane na pniu i każdy będzie chciał zobaczyć ich na żywo na własne oczy. Pożyjemy, zobaczymy. Na dzisiaj RockSun jest niezłym zespołem, ale zdecydowanie jeszcze ma nad czym pracować. Tymczasem musimy czekać na pierwszy ich debiutancki album i mam nadzieję, że po pierwsze w ogóle powstanie. Po drugie: będzie na bardzo wysokim poziomie.